Czy mnie słyszysz?

27 września 2016

Inne podłoża zaburzeń

Jako źródło zarówno niedosłuchu, jak i głuchoty odbiorczej wymienić można także: wady wrodzone ślimaka, infekcje wirusowe (np. świnka, odra, różyczka), stosowanie leków ototoksycznych (np. kwasu acetylosalicylowego, chininy, kwasu etakrynowego), zaburzenia ukrwienia ucha wewnętrznego (w wyniku m.in. zakrzepicy czy zatoru), zapalenie ucha wewnętrznego, chorobę Ménière’a, urazy ciśnieniowe, złamanie kości skroniowej czy choroby o podłożu metabolicznym (np. hiperlipidemia, cukrzyca, niewydolność nerek). Uraz może być także wynikiem choroby o podłożu autoimmunologicznym (np. ziarniniak Wegenera, toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów) lub zatrucia substancjami chemicznymi (np. fosforem, ołowiem, tlenkiem węgla). Niedosłuch i głuchota odbiorcza często występują również przy guzach: kości skroniowej, mózgu czy kąta mostowo-móżdżkowego oraz chorobach naczyniowych mózgu, tętniakach czy stwardnieniu rozsianym. Natomiast przyczynami niedosłuchu i głuchoty przewodzeniowej są m.in. na poziomie przewodu słuchowego zewnętrznego: woskowina, ciało obce w przewodzie słuchowym, nowotwory łagodne i złośliwe oraz wady wrodzone i inne zniekształcenia przewodu słuchowego, a na poziomie ucha środkowego: zapalenie ucha, otoskleroza (nadmierne formowanie się tkanki kostnej w obrębie kosteczki słuchowej), nowotwory ucha środkowego i nosogardła, choroby Pageta, urazy ucha środkowego (np. perforacja błony bębenkowej) lub wady rozwojowe ucha środkowego. Głuchota nagła może być spowodowana m.in. urazem bezpośrednim i pośrednim, zaburzeniami naczyniowymi tętnicy słuchowej wewnętrznej i uszkodzeniem nerwu słuchowego, infekcjami wywołanymi przez drobnoustroje (np. zapalenie błędnika, opon mózgowo-rdzeniowych), uszkodzeniami ototoksycznymi oraz alergicznymi, a także guzem nerwu VIII.

Leczenie

Osoby z podejrzeniem zaburzenia słuchu powinny udać się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który wystawi skierowanie do otolaryngologa lub audiologa. Specjalista potwierdzi wadę słuchu, określi jej stopień i dobierze sposób leczenia zależny najczęściej od przyczyny, która wywołała schorzenie. Większość niedosłuchów przewodzeniowych można wyleczyć, stosując metody zachowawcze lub operacyjne. Terapia w przypadku niedosłuchu odbiorczego polega natomiast na stosowaniu aparatów słuchowych (wzmacniających falę akustyczną do poziomu słyszanego przez pacjenta) lub implantów ślimakowych (zastępują uszkodzone ucho wewnętrzne). W czasie leczenia należy też przyjmować leki poprawiające krążenie krwi w ślimaku oraz rozszerzające naczynia krwionośne. W przypadku całkowitej głuchoty stosuje się implant pniowy, który wszczepiony do pnia mózgu, stymuluje elektrycznie jądra nerwu słuchowego.

Marta Kwaśniewicz
Artykuł pochodzi z wrześniowego wydania magazynu „Strefa Zdrowia dla Każdego”

Strona 2 z 212